The eternal affliction By Siva Ananth translated by Vinodhini

Don’t.
Pity me

Let my breath reek of hunger
Let fear trip in my eyes
Let poverty drip, accompanied by the dirt of my fingernails
Let the rip in my blouse flourish

When the hand that coyly waits beneath your chin is to be put off with a lie
When an accident’s bloody path is to be delicately maneuvered
When you creakily misstep on a pair of silent frogs
You’ll need your tch tchs to forgive yourself

As height
As persona
As life years
that have been measured and doled out to each
don’t waste your share of sympathy on me

Look past the hungry breath, scattered look, dirty fingernails
and see within the ripped blouse

From the time before time

Here….. In this very street….

I stand
With lipstick that’s smeared
a string of d(r)ying kanakambaram in my hair
and runny kohl in my eyes
I stand

Long after my name’s faded
Or my city’s gone
Or my form’s turned to dust

In another name
From another city
In another form

Of the future
Of all time

Here…. In this very street….

I stand
A razorcut on my wrist
Wearing a cheap perfume
Bearing an everyday hunger that’s my eternal affliction

Fling your compassion into the trash

The police jeep isn’t around
The lamppost yonder isn’t working
HIV hasn’t yet caught up with me

Ten minutes. 300 rupees.

Shall we?

தீராத ரோகம் By Siva Ananth

என் மேல்

எதற்காகவும்

இரக்கம் காட்ட வேண்டாம்

மூச்சில்

பசி வாடை

வீசட்டும்

பார்வையில்

கலவரப்

புகையாடட்டும்

நகநுனி அழுக்கோடு

வறுமையும்

வழிந்து ஒழுகட்டும்

ரவிக்கைக் கிழிசல்

படர்ந்து

வளரட்டும்

தாடையின் கீழ்

குழைந்து காத்திருக்கும் கையைப்

பொய்சொல்லித் தவிர்க்கும் போது…

விபத்துத் தலத்தில்

ஊற்றும் உதிரத்தை வளைந்து நெளிந்து

தாண்டும் போது…

ஒன்றன் மேல் ஒன்றாக மௌனமாக

ஏறியிருக்கும் தவளைகளைக்

கரக்கென மிதிக்கும் போது…

உன்னை நீயே

மன்னித்துக் கொள்ள

உச்சுக் கொட்ட வேண்டியிருக்கும்

உயரத்தைப் போல்

ஆகிருதியைப் போல்

ஆயுளைப் போல்

ஒவ்வொருவருக்கும் வகுக்கப் பட்டிருக்கும்

உனக்கான கருணைப் பங்கை

என் மேல் வீணாக்க வேண்டாம்

பசிமூச்சு

கலவரப் பார்வை

அழுக்கு நக நுனி

தாண்டி

கிழிந்த ரவிக்கையினூடே

மட்டும் கவனி

கற்காலம்

பொற்காலம்

எக்காலமும்

இங்கே… இதே வீதியில்…

கலங்கிய உதட்டுச் சாயமும்

காய்ந்த கனகாம்பரமும்

கண்ணில் பிசிரலான மையும்

கலந்து நிற்பவள் நான்

என் பெயர் அழிந்த பின்

என் ஊர் மறைந்த பின்

என் உருவம் சாம்பலான பின்

வேறொரு பெயரில்

வேறொரு ஊரிலிருந்து

வேறொரு உருவத்துடன்

பிற்காலமும்

முக்காலமும்

இங்கே… இதே வீதியில்…

மலிவு விலை அத்தர் மணமும்

மணிக்கட்டில் சவரக் கத்தித் தழும்பும்

தினசரிப் பசி என்ற தீராத ரோகமும்

சுமந்து நிற்பவள் நான்

உன் கருணையைக் குப்பையில் போடு

அடுத்த தெருவில்

போலீஸ் வண்டி இல்லை

மூன்றாம் கம்பத்தில்

விளக்கு எரியவில்லை

எனக்கு இதுவரை

எயிட்ஸ் இல்லை

பத்து நிமிடம். முந்நூறு ரூபாய்.

வரியா?

Limbo by Fowzia

Limbo is no purgatory

There is No fear Nor fight

Yes feelings of out of breathness…there’s
just not enough time for_______? breath

Limbo is no mortal imprisonment.
It is an
Immortal Soul forwarding and back – warding
With No sense of taming
An abstraction spelt Time
TIME, an intermediate,
transitional, or midway state

Like Being pasted forever
in the rear window space of a winding car

ஏட்டுச்சுரைக்காய் by Latha V

“சென்னை எக்மோரில் இருந்து ராமேஸ்வரம் செல்லும் ராமேஸ்வரம் எக்ஸ்பிரஸ் இன்னும் சிறிது நேரத்தில் புறப்படும்.”
“பச்சை வாழபழாய்.. வாழபழாய்”
“இட்லி வடை இட்லி வடை இட்லி வடை”
“மசாலா பால் மசாலா பால்”

ரயில் நிலையத்திற்கே உரிய கூவல்கள், சத்தங்கள், வாசனைகள், நாற்றங்கள் எங்கும் நிரம்பி இருந்தன.. ராமேஸ்வரம் எக்ஸ்பிரஸ் முதல் வகுப்பில் ஜன்னலோர இருக்கையில் அமர்ந்திருந்த என் மனதில் பல எண்ணக் கலவைகள் சுழன்று கொண்டிருந்தன.. தன்னை அறியாமலே என் கை மேடிட்டிருந்த என் ஐந்து மாத வயிற்றை தடவி கொடுத்தது.
“இந்து”, என் கணவரின் குரல் கேட்டு திரும்பினேன்..
“உனக்கு எதாவது வேணுமா, பழம், மசாலா பால், இட்லி?? ”
நான் பதில் சொல்லும்முன் என் மாமியார் – “எதுக்குடா ? ஆத்லேந்து சாப்டுட்டு தானே வந்தோம்” என்று எனக்கும் சேர்த்து பதில் சொன்னாள். ஆனால் என் கணவரின் பார்வை திரும்பவில்லை. என்னையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். மும்பையில் என் மசக்கை அவரை பாடாய் படுத்தியது எனக்கும் அவருக்கும் தானே தெரியும்.

“இல்லமா நைட்ல சில சமயம் அவளுக்கு பசிக்கும் ஏதானும் கேட்டா அப்போ தேட முடியாதே.” இந்த முறை என் மாமனார், “அந்த மஞ்ச பாக்ல பிஸ்கட் சிப்ஸ் எல்லாம் இருக்கு சமாளிச்சுக்கலாம்”, என்று சொல்லிவிட்டு தன் பையைத் திறந்து இரவுப் படுக்கைக்கு தேவையானவற்றை எடுக்கத் தொடங்கினார். வண்டி புறப்படும் அறிகுறிகள் தென்பட ஆரம்பித்தன. வேகவேகமாக நகர்கிற மக்கள், ஆவேசத்துடன் கூவும் வியாபாரிகள், ரயிலின் கூவல், “சிக்னல் போட்டுட்டான்”என்று ஒரு மாமாவின் பிரகடனம்.. லேசாக வண்டி ஆடியது. முன்னேறியது. ரயில் நிலையம் என் கண் பார்வையிலிருந்து நழுவிக்கொண்டே போனது.

“இந்து படுத்துக்கறியா ” என் கணவரின் அன்பான குரல்.

ஜன்னலில் இருந்து என் பார்வையைத் திருப்பி வண்டிக்குள் பார்த்தேன். என் மாமியார் எதிர் பெர்த்தில் படுத்துக் கொண்டிருந்தாள். மாமனார் மேல் பெர்த்தில் படுக்க தலையணை போர்வை இத்யாதிகளை அடுக்கிக் கொண்டிருந்தார். எங்கு போனாலும் அவருக்கு வசதி குறைவு இருக்கக் கூடாது. எனக்கு வேண்டியதை எடுத்துக் கொடுத்துவிட்டு ஜன்னல்களை மூடிவிட்டு என் கணவரும் மேல் பெர்த்தில் படுத்துக் கொண்டார். முதல் வகுப்பு என்பதால் நான்கே நான்கு பேர் தான். எந்தத் தொல்லையும் இல்லாமல் பயணிக்கலாம். ஐந்து மாத கர்ப்பம் என்னை நிம்மதியாக தூங்க விடவில்லை. புரண்டு படுக்க வைத்தது. நடு நடுவே தண்ணீர் குடிக்க வைத்தது. ஒவ்வொரு முறையும் நான் நகரும்போது என் கணவர் எட்டி பார்ப்பது எனக்கு தெரிந்தது. நல்ல மனிதர்.

நான் கர்ப்பம் என்று தகவல் சொன்னதுமே என் மாமியார், “நல்ல நாள் பார்த்து நாம குடும்பமா ராமநாதபுரத்துல இருக்கற திருப்புல்லாணி ராமர் கோவிலுக்கு போகணும். அதுக்கு முன்னாடி அங்க பூஜை பண்ணனும் கடல்ல முங்கனும்”, என்று பெரிய பட்டியல் போட்டு விட்டார். நாங்கள் இருப்பதோ மும்பையில்.

கடந்த மூன்று மாதங்களாக ஒவ்வொரு முறை போனில் பேசும் போதும் வாக்குவாதம் தான்.. இவர் மதுரை வரை விமானத்தில் போகலாம்.. அங்கிருந்து காரில் போகலாம் என்று சொன்னதற்கு என் மாமனார் “எதுக்குடா ப்ளேன் .. வீண் செலவு.. நான் எல்லாத்தையும் ஏற்பாடு பண்ணறேன்.. நீங்க ரெண்டு பேரும் மும்பைலேந்து இங்க வந்து சேருங்கோ போதும்”, என்று சொல்லிவிட்டார். என் மாமியாரிடம் என் கணவர் மெதுவாக “அம்மா டாக்டர் கொஞ்சம் ஜாக்கிரதையா இருக்க சொல்லி இருக்கார்… அவ்வளோ தூரம் போகணும்னா…. ” என்று இழுத்தார்.. மாமியார், ” ஊர்ல ஒலகத்துல யாருக்கும் குழந்தையே பிறக்கலையா என்ன.. பெரிசா கொண்டாடற ..”, என்று பேசி அடக்கி விட்டார். இவரது இருதலைகொள்ளி எறும்பு நிலைமையை புரிந்து கொண்ட நான்.. “ஒண்ணும் ஆகாது.. கோவிலுக்கு தானே போறோம்” என்று சமாதானம் சொல்லிவிட்டேன்.

இங்கு வந்த பிறகு என் அம்மா மெதுவாக “எதுக்கு இவ்வளோ தூரம் பயணப்படனும் .. குழந்த பொறந்த அப்புறம் போலாமே ” என்றிழுத்ததர்க்கு என் மாமனார் ” மாமி இந்த பூஜை ரொம்ப முக்கியம்.. நாங்க வேண்டிண்டோம்.. பண்ணின பாவங்கள் கரையும். இங்க பாருங்கோ.. போகாம இருக்கறதும் தப்புதான்.. நாங்க போறத தடுக்கறதும் தப்புத்தான்.. ஹிந்து தர்மத்துல சொல்லி இருக்கு.. தானம் குடுக்காம இருக்கறது ஒரு தப்புன்னா குடுக்கரவாள தடுக்கறதும் தப்புன்னு சொல்லி இருக்கா மாதிரி..”

இதற்க்கு மேல் அம்மாவால் எதுவும் பேசவே முடியவில்லை.. பேசவும் விடவில்லை என் மாமனார்.. “கடவுள் மேல் பாரத்தை போட்டுட்டு கெளம்பு” என்று அடங்கிவிட்டாள்.

ஆறு வருடங்களுக்கு பிறகு கர்ப்பம் தரித்திருக்கிறது எனக்கு . எந்த விதமான தொல்லையும் இல்லாமல் ஒன்பது மாதத்தைத் தாண்டி பிள்ளை பெறவேண்டும் என்ற கவலை எங்கள் இருவருக்கும். ஒவ்வொரு நாளாக தள்ளிக் கொண்டிருந்தோம். சின்னச் சின்னப் பிரச்சனைகளுக்குக் கூட டாக்டரை தொல்லை செய்து கொண்டிருந்தோம். அனால் அந்த டாக்டர் ரொம்ப நல்லவர். எங்கள் ஆறு வருட குழந்தை இல்லா போராட்டத்தில் அவருக்கும் பங்கு உண்டு. இந்த ஊசி அந்த ஸ்கேன், டெஸ்ட், லாபராஸ்கோபி என்று நாங்கள் அலைந்தது அவருக்கு தெரியும். ஆறுதலாக பேசுவார். நம்பிக்கை கொடுப்பார். நல்லவர். அதனால் எங்களை புரிந்து கொண்டு நாங்கள் எந்தத் தொல்லை கொடுத்தாலும் முகம் சுளிக்க மாட்டார். இதற்கு நடுவில் நெடிய பயணம் என்பது நினைத்துப் பார்க்க முடியாததாக இருந்தது. மாமியார் பேசிப்பேசி எங்கள் மனதை மாற்றி இதோ இப்போது ராமநாதபுரம் நோக்கிப் போய்க்கொண்டிருக்கிறோம்.

ராமநாதபுரம் போய்ச் சேர்ந்து ஒரு சுமாரான விடுதியில் சாமான்களை வைத்து விட்டு திருப்புல்லாணி செல்லத் தேவையானவற்றை எடுத்துக்கொண்டு காரில் பயணம் தொடங்கியது.

என் கணவர் அவ்வப்போது என்னைப் பார்த்து “”are you okay ” என்று கேட்டுக் கொண்டிருந்தார். அது என் மாமியாருக்கு ரசிக்கவில்லை. ஆனாலும் காண்பித்துக்கொள்ளவில்லை. அழகான திருப்புல்லாணி கிராமம் வந்தது. சின்ன கிராமம். அக்ரஹாரத்தில் ஒரு இல்லத்தில் எங்களுக்கு சிரம பரிகாரம் செய்து கொள்ள ஏற்பாடாகி இருந்தது. என் மாமனார் முன்பே கடிதம் எழுதி அங்கு இருக்கும் சாஸ்திரிகளிடம் ஏற்பாடு பண்ணி விட்டார்.

அவர் வீடு அந்தக்கால மூன்று கட்டு வீடு. சின்ன வாசலில் குனிந்து உள்ளே நுழைந்தோம். பாய் விரித்து எங்களை உட்கார வைத்தார்கள்.

அழகாக மடிசார் உடுத்திக் கொண்டு மாமி வந்தார்கள். பின்னே ஒன்றுக்குள் ஒன்று சம்புடம் போல் ஆறு குழந்தைகள். மூத்த குழந்தைக்கு பதினோரு வயது இருக்கும். கடைசி இரண்டு வயது இருக்கும். நடுவில் இரட்டை வேறு தென்பட்டது. மாமி “சித்த இருங்கோ காபி தரேன்” என்று உள்ளே போனார்கள். பின்னே இரண்டு ஓடியது “அம்மா எனக்கும் காபி” என்று கூவிக் கொண்டே. மாமியின் பதில் காதில் விழுந்தது. “பால் கொஞ்சமாத்தான் இருக்கு. வந்தவாளுக்குத்தான் காபி. உங்களுக்கெல்லாம் எப்போவும் போல கஞ்சிதான்.”

காபி வந்தது. கூடவே ஆறும் வந்தது நாங்கள் காபி குடிப்பதை வேடிக்கை பார்க்க. மனசுக்கு மிகவும் கஷ்டமாக இருந்தது.

சாஸ்திரிகள் என் மாமனாரிடம் “பூஜை எல்லாம் முடிய மதியம் ஆயிடும்.. இங்க சாப்பாடு ஏற்பாடு பண்ணனும் ஏதானும் முன்பணம்” என்று இழுத்தார். உடனே என் கணவர் எழுந்து பர்சைப் பிரித்து பணம் எடுத்தார். என் மாமனார் என் கணவர் காதில் “முன்னூறு கொடு போதும்” என்று சொன்னது எல்லோர் காதிலும் விழுந்தது. என் கணவர் ஒரு ஐநூறு ருபாய் நோட்டை எடுத்து அந்த மாமா கையில் கொடுத்தார். முறைத்த என் மாமனாரிடம் “சில்லறை இல்லப்பா ” என்று சமாதானம் சொன்னார். உடனே என் மாமனார் “இதுக்கு தான் அப்போவே கேட்டேன். எல்லாம் இருக்குனு தலைய தலைய ஆட்டிட்டு இப்போ பாரு” என்று இரைந்தார். நான் மெதுவாகக் கையை ஊன்றி எழுந்து “போகலாமா ” என்றதும் “போலாம் போலாம்” என்று என் கணவர் புறப்பட்டு விட்டார்.

நேராகக் கோவில் பக்கத்தில் இருந்த ஒரு சத்திரத்திற்குப் போனோம். அங்கு இருந்த கிணற்றில் நீர் சேந்தி என் தலையில் ஊற்றுமாறு என் கணவரிடம் சொன்னார் சாஸ்திரிகள். என் கணவர் தன் சட்டைப் பாக்கெட்டில் கை விட்டு சிறிய பஞ்சு உருண்டைகளை எடுத்து என்னிடம் கொடுத்தார்.
பார்த்துக்கொண்டிருந்த என் மாமியார் “எதுக்குடா பஞ்சு? ” என்று கேட்டாள் “தலைக்குத் தண்ணி விடும்போது காதுக்குள்ள தண்ணி போகவேண்டாம்னுதான் காதுக்குள்ள வெச்சுக்க பஞ்சு கொடுத்தேன்” என்று என் கணவர் சொன்னார். “இதெல்லாம் எடுத்துண்டு வர ஞாபகம் இருக்கும். ஆனா காசு சரியாய் எடுத்துண்டு வர முடியாது இவனுக்கு” என்று என் மாமனார் திருவாய் மலர்ந்தார் . இதற்கு நடுவில் என் தலையில் ஒரு குடம் தண்ணீர் மெதுவாக வழிந்தது. சிலுசிலுப்பு அதிகமாக இருந்தது. நான் மெதுவாக எழுந்து தலை முடியைப் பிழிந்து உடையை சரி செய்து கொண்டேன். அங்கு சத்திரத்தில் ஒரு ஓரத்தைக் காண்பித்து “அங்க மடிசார் கட்டிக்கலாம் ” என்று சாஸ்திரிகள் சொன்னார்.

அங்கங்கு மனிதர்கள் இருந்தாலும் கூச்சம் பார்க்க முடியாது. என் மாமியார் உதவியுடன் மடிசார் உடுத்திக்கொண்டு வந்தேன். என் கணவர் ஒரு காய்ந்த துண்டால் என் தலையைத் துவட்டி விட வந்தார்.. என் மாமியார் சிடுசிடுப்பாக “போறும் மானம் போறது.. அவ தொடச்சுப்போ. நீ நகரு”, என்று துண்டைப் பிடுங்கி என் கையில் திணித்தாள். நான்கு பேர் பார்க்க மடிசார் கட்டிக்கொள்ளும் போது போகாத மானம் இவர் தலை துடைப்பதால் போய்விடும் என்ற அங்கலாய்ப்பு எனக்குச் சிரிப்பை வரவழைத்தது. என் கணவரைப் பார்த்து சிரித்து விட்டு தலையைத் துவட்டிக் காய வைத்தேன். பூஜை தொடங்கியது.

ஒவ்வொரு மந்திரத்துக்கும் அற்புதமாக விளக்கம் சொல்லி பூஜை செய்ய வைத்தார்கள். இதுவரை நாங்கள் செய்த பாவங்கள் கரைய மந்திரங்கள். புண்ணியம் சேர பூஜைகள் என்று இரண்டு மணி நேரம் போனதே தெரியவில்லை. எல்லாம் முடிந்த பிறகு கடலில் மூன்று முழுக்கு போடச் சொன்னார்கள். அன்பான கணவரின் இரும்புப் பிடியில் பயம் இன்றி முழுக்கு போட்டேன்.  மறுபடி உடையை மாற்றிக்கொண்டு அவிழ்த்துப்போட்ட மடிசார் புடவையை அங்கிருந்த ஒரு வயதான பெண்மணிக்கு தானமாக கொடுத்துவிட்டு அக்ரஹாரம் நோக்கிப் போனோம்.

உள்ளே நுழையும் முன் வீட்டில் இருந்த ஒன்று என் புடவையை இழுத்து, “தெரியுமா , அம்மா கொத்தவரங்கா காய் பண்ணி இருக்கா. அப்புறம் கூட்டு கூட இருக்கு. பாயசம் இருக்கு. அப்பளாம் பொரிச்சிருக்கா ” என்று கிசுகிசுத்தது. நான் குனிந்து “அப்படியா” என்று கிசுகிசுத்தேன்.

“நீங்க எல்லாரும் சாப்டப்பறம்தான் எங்களுக்குன்னு சொல்லிட்டா. மாமி நீ நெறைய அப்பளாம் சாப்டாத . அப்போ தான் எனக்கு கெடைக்கும்” என்று கண்கள் பளபளக்க அந்த குழந்தை சொன்ன போது என் பசி போயே விட்டது..

உள்ளே போய் அமர்ந்ததும் என் மாமனார் பொதுவாக பேசத் தொடங்கினார். “அற்புதமாய் இருந்தது பூஜை. அதுல பாருங்கோ தானம் பண்ணாம இருக்கறது மட்டும் தப்பு இல்ல.. தானம் பண்றவாள தடுக்கறதும் தப்புன்னு நம்ம தர்மம் சொல்லறது. எவ்வளவோ நல்லது இருக்கு .நம்மளால எது முடியுமோ அத கண்டிப்பா செய்யணும்.என்னங்காணும்” என்று முடித்தார்.

அந்த மாமா கை கட்டி வாய்பொத்தி இருந்தவர்.. “பெரியவா சொல்றது ரொம்ப சரி. உங்கள மாதிரி நாலு பேரால தான் உலகம் இன்னும் அழியாம இருக்கு. சரி இலை போடலாமா? ” என்று கேட்டார். வரிசையாக அமர்ந்தோம். நுனி இலை . சுடச்சுடக் கறி, கூட்டு, சாதம். என் இலைக்கு அப்பளம் வந்த போது ’வேண்டாம்’ என்று சொல்லிவிட்டேன்.. என் கணவர் என்னைப் பார்த்தார்.. எனக்கு அப்பளம் மிகவும் பிடிக்கும் என்று அவருக்கு தெரியும். கண்களால் ’அப்புறம் சொல்கிறேன்’ என்று சொல்லிவிட்டு உணவை உண்டு முடித்தேன்.

மாமி வெற்றிலை பாக்கு கொடுத்தார்கள். “வேணும்னா சித்த இங்கயே படுத்துக்கலாமே” என்று இழுத்தார்கள் . என் கணவர் என் பார்வையைப் புரிந்து கொண்டு .. “வேண்டாம் மாமி .. கெளம்பறோம்.. ராத்திரி வண்டிக்கு ஊருக்கு போறோம்.. இப்போ போய் பாக் பண்ணினாதான் சரியா இருக்கும்” என்று சொல்லிவிட்டு வெளியே வந்தார்.. அங்கு என் மாமனார் தண்ணீர் சொம்புடன் நின்று கொண்டிருந்தார். வெளியே வந்த சாஸ்திரிகள் மாமாவிடம் என் கணவர் “திருப்தியா இருந்துது மாமா. பூஜை, சாப்பாடு, உங்க உபசரணை எல்லாமே” – அந்த மாமா உண்மையான மனதுடன் “ஷேமமா இருப்பேள். பெரியவா எல்லாரும் இங்க வந்து சாப்டது ரொம்ப திருப்தி.. சாப்பாடு நன்னா இருந்துதா. ஏதோ எங்களால முடிஞ்சுது”… என் கணவர் பதில் சொல்லும் முன் என் மாமனார், “என்னத்த பெரிய சாப்பாடு. கொத்தவரங்கா கறி, பூசணி கூட்டு. குடுத்த காசுக்கு இன்னும் நன்னா பண்ணி இருக்கலாம்” என்று சொல்லிவிட்டு.. என் கணவரை பார்த்து “போலாமாடா” என்று கேட்டார்.

என் கணவர் பர்சை எடுத்து இன்னொரு ஐநூரை உருவி அந்த மாமா கையில் திணித்தார். என் மாமனார் முகம் போன போக்கு சரியாக இல்லை. அந்த மாமாவை பார்த்து “ஏதோ பேசி காச வாங்கிடுங்கோ. ஆள் கெடச்சா போதுமே. கோமணம் வர உருவிடுவேள் ” என்று பேசிக்கொண்டே போனார். அந்த மாமா கண்ணில் நீர் வராத குறை. அந்த ஐநூரு ரூபாயை என் கணவர் கையில் கொடுத்துவிட்டார். “இருக்கட்டும் நீங்க கொடுத்தது போதும்” என்று சொல்லி. நான் வாய் மூடி மௌனியாக இந்த காட்சியை பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன்.

கிளம்பும் முன் என் கணவரிடம் என்ன நடந்தாலும் வாய் திறக்க மாட்டேன் என்று சத்தியம் செய்திருந்தேன். மனசுக்குள் ஆத்திரம் பொங்கியது. இருந்தாலும் ஒன்றும் செய்ய முடியாது. அதற்குள் என் மாமியார் வெளியே வந்தாள். “நம்ம காசுலே அவாத்துலே இன்னிக்கு எல்லோருக்கும் விருந்து. காணாதத கண்டா மாதிரி பசங்க சாப்டறது ” என்று சொல்லியபடி காரில் ஏறி உட்கார்ந்ததும் என் மாமனார் “எதுக்குடா இன்னொரு 500 குடுத்த?என்னை கேக்காம?”
“அதான் திருப்பி குடுத்துட்டாரே அவர்” என்று என் கணவர் சொன்னார்.
கார் கிளம்பும் முன் என் கையை என் கணவர் கை உரசியது. லேசாக குனிந்து பார்த்தேன் . ஐநூரு ரூபாய் நோட்டு. டிரைவரிடம் “சார் ஒரு நிமிஷம்” என்று சொல்லிவிட்டு வண்டியை விட்டு இறங்கினேன்.
“எங்கடா போறா?” என்ற என் மாமியார் கேள்விக்கு என் கணவர் “பாத்ரூமுக்கு” என்று சொன்னார்.
உள்ளே போன நான் அந்த மாமாவின் கையில் அந்த ரூபாயைக் கொடுத்தேன். “நன்னா இரு குழந்தே” என்ற அந்த பெரியவரின் ஆசீர்வாதம் ரொம்ப நாட்களுக்கு என் காதில் ஒலித்துக்கொண்டிருந்தது.

பணத்தைக் கொடுக்கும் போது பார்த்தேன். ஆறும் வரிசையாக உட்கார்ந்துகொண்டு சாப்பிட்டுக்கொண்டிருந்தன . அப்பளாம் வாண்டு என்னைப் பார்த்து கண்ணைச் சிமிட்டி அப்பளத்தை இலையில் இருந்து தூக்கிக் காட்டியது.. எனக்கு துக்கமும் சிரிப்பும் சேர்ந்து வந்தது..

காரில் ஏறி உட்கார்ந்தேன்.
பயணம் தொடங்கியது.
என் மாமனார் மறுபடி “நம்ம ஹிந்து தர்மத்துல…” என்று தொடங்கினார்.. என் கணவர்.. “அப்பா அங்க பாருங்கோ திருப்புல்லாணி கோவிலோட கோபுரம் தெரியறது.. ” என்று நல்ல வேளையாக அவர் கவனத்தை திருப்பினார் .. இல்லை என்றால் என் சிரிப்பு அவர் கண்ணில் பட்டிருக்கும்..

 

Crayon & Acrylic by Maniraj

image

image

image

image

 

An Artist & an Art Director … Maniraj, a Madras College of Arts Alumni, spent many years with renowned artists in Coimbatore, before his ‘sets’ glittered on the silver screen. Deft strokes, experimenting across mediums and putting forth a variety of themes, Maniraj’s Art has a soul of its own.

We are proud to curate his work for discerning collectors.

Enquiries can be mailed to sujatha.thinkinghats@gmail.com.

 

A World of their Own by Anjana

The first time I saw her at school was during a rehearsal for the newly elected Student’s Union. She had won by a whopping majority and was the unanimous choice to be school pupil leader. I was to become the Cultural Secretary. She was in the 12th standard and I was in the 11th. Oh and I wasn’t that popular by the way – the winning candidate for that post was disqualified on some flimsy reason and they had chosen me. That’s how I came to be in the same space as her. Providence!

I clearly remember the rehearsal area – a small hall on the 3rd floor of our science wing. It was a mouldy smelly room and had no furniture barring a cabinet full of old exam papers. We practised there for three full days before the ceremony. Miss Usha used to conduct the rehearsal everyday for an hour before and after school.

By the end of first day we had all mastered our roles in the rehearsal but our ‘miss’ wouldn’t let us be. By the second day we had all become friends and we teased (read bitched) about our miss almost instantly. Rehearsals slowly gave way to D-day – I think I fell for her during the ceremony. Watching a school pupil leader march with so much confidence and looking pristine in her white outfit, I knew I had some special feelings for her. Who cared if I was a year younger? But I wondered if she would even consider me. There were so many trying to woo her! I’ve seen the boys waiting in line for her single glance! In our council room, there would be chocolates and flowers for her almost every day. But she couldn’t care less. She would break the chocolate into two big portions and share it with us. One half for her and the other for us. Many a time, we would even hear her shelling on some poor fellow through the door. ‘One more fallen wicket’ we would joke among us. That was Shradha. Fierce, intense and extremely beautiful inside out. I spent a year with her at school. I would wait to be with her, mindlessly laughing or chatting with nothing really serious in mind.

Being the Cul-Sec gave me the window to spend lots of time with her. I still remember how she would snatch my moped keys and take me for a spin around town. Sometimes when she did these things, I thought she liked me too.

A year had passed and soon it was the last day of our council team. We were to ‘hand the baton’ to the next council and again, we were back to the mouldy room for practice. Shradha was there just like the first day I remembered her. She looked bored. After a few annoying glances at her watch, she marched up to Usha Miss and asked if she could leave considering she knew it all by heart. But Usha miss wasn’t the giving in kinds. She made Shradha stay and that put her off even more.

Maybe I had timed it wrong that day. After the 1st rehearsal, we all took a 10 minute break. Shradha sighed in relief and yanked her tie off the uniform. Tossing it on her bag, she sat on the steps sipping water. I waited a few seconds, caught my breath and walked up to her.

“Boring huh…” she looked at me and said.
“Yeah… But this is the last time we’ll be together.. So it’s kind of Ok,”’ I said trying to rake in some emotions to get my speech going. She didn’t reply. She merely grimaced. Shradha wasn’t the mushy kinds.

“So listen… I … Wanted to… Tell you something,” I mumbled, running my fingers on the railings of the staircase.

“Hmmm,” was all she said.

Counting three in my head, I blurted… “I love you.”

Shradha sprang up with suddenly. She turned to me and shouted, “’Who the f… do you think you are?” and walked out of the rehearsal hall.

Her words echoed through that room. Usha miss was too stumped at the language but before she could ask “what?” I picked my bag and ran out. I didn’t stop running till I reached the bike stand. Falling on my moped, I burst out crying.

She had stung me with her words. So yes, I was a nobody after all. Shradha was right, who the f… was I? How did I dare to even tell her such a thing. I felt like I was going to throw up. Riding my moped hard so I could leave the vicinity fast, I reached home and sat in the cold shower for a good half hour, letting my hot tears blend in with the cold, stinging shower.

I don’t remember how the passing out ceremony happened. All I could remember was her steely gaze on me. I tried doing everything I could to avoid her gaze. I was glad the ceremony got over soon and I tried to worm my way out of the Assembly Hall. I thought I had escaped her. I walked into our Council Room. She was there ahead of me. Swinging the chair on two legs, she ran her hand over her head. Her curly hair went down and sprang back up. I turned to leave when she called me in.

“What do you mean you love me?’” she yelled. I didn’t want anyone else to hear her, so I kept shushing her up but she wouldn’t stop. I felt stupid to have revealed my feelings, but it was too late. I said feebly, “I have liked you since day the day I first saw you. I just couldn’t tell you.”
“Do you realize you are a year younger than me?” ‘she asked coolly.
I thought I was going to become the butt of all jokes in school now, once she talks about this to her other friends. I meekly nodded. “So, only my age bothered her?”, I wanted to ask her but then, I couldn’t even look at her, so I lifted my head with my eyes brimming with tears and said in a voice that seemed to come out of an abyss, ‘I don’t care, Shradha. I love you. Even if you don’t’, saying so I left the room.

After that moment, we never met. She had her boards coming up in a week and I was attending special classes for the next year’s syllabus. In fact, as I recall, I never tried to see if I could get to meet her at all. I missed all those cultural meets we attended and used as an excuse, so I could march into her class and bail her out of the boring math period (it was her idea of course. I remember how she laughed clapping her hands every time we did this). Now, I couldn’t even go near her floor because the ‘board students’ were preparing and no one was to disturb them. I consoled myself by catching a glimpse of her car waiting for her after school, to cart her away once the bell rang. I missed her so badly that it hurt. I couldn’t focus on school and even skipped going for a few days under the pretext of bad stomach aches.

I never heard from Shradha. I found out that she had topped the boards state level and had brought glory to our school. I saw her in the hallway every day after that, beaming at me from a gloss finished photograph, from behind the huge glass announcement board. The missing had turned into a regular ache now. A year later, I had passed out with flying colours, decent enough for my photograph to share the announcement board space with her, but that was probably the only place we would be together, I thought.

It is now eight years since I left school. I moved to Canada on my mom’s insistence. ” A change will do you good,” is what ma said when I kissed her goodbye at the airport, boarding the flight to Canada to stay with my aunt. My admissions and everything else was taken care, I was just asked to move to a different place to ‘feel better’ – to explore the world, and in my heart I thanked my parents who loved me enough to let me go figure out my life. I finished my undergrad and was almost through with my post grad when her email hit my inbox.

Hi,
I found you on Facebook but couldn’t see a photo to place the name with. If this is you, then do reply.
Shradha.

That was it.. My heart was a balloon of happiness. I was grinning at her name on the computer screen in the University library. Mrs. Cole, the librarian, must have thought I had gone mad. I stopped the grinning, took a few deep breaths and started to type… Hi Shradha….

She had moved to Canada too, as I found out in our later mail exchanges! She was living on her own, working as a senior designer in a local vfx start-up. One thing followed the other and we finally decided to meet.

I was as nervous as I was on the day I proclaimed my love to her. We had decided to keep things simple now – 7:00pm at a local bistro. I was there dressed in a crisp shirt and pair of jeans.

“I hope I don’t look a mess,” I told myself. I was sitting at the table by the bar counter and tapping my fingers, when I saw her walk in. Shradha! What a transformation! She had chopped her hair short, styled it. Wore big hoops for earrings. Had a large tattoo on her forearm. It took me a good whole minute to connect this image with the one I had fallen in love with at school.

She shouted my name from the hallway. I waved meekly. She walked up to my table. It was too awkward to hug. A few pleasantries and some orders later, she spoke.

“’You know something… I don’t know why you mistook me that day when we last met, in school”, she said halfway through her steak. I liked you too, but we had to give things time right…? You seemed rushed…”, she added. I was baffled. Why wouldn’t I mistake her after all her yelling? Reading my mind, she continued, “Listen… What we had wouldn’t have been approved by our folks or anyone at that point of time. But now, here… it’s different….”

“Why did you want to meet me, Shradha? To tell me that my love was a failure all over again? I haven’t loved anyone since then and my feelings for you have not changed” – I found my voice. I continued, “That’s also why I ran away from home. My parents would eventually start looking out for me to get me married and I know I can’t let anyone else take your place in my life…”, I blurted without pausing. All the hurt flowed out like a dam that and burst open. I was glad it did because I couldn’t keep it down anymore.

Shradha saw the look in my eyes and laughed out loud.
”Do you still need me to tell you literally that I love you, you fool?” She said half laughing, like she used to do in school. I didn’t know if it was a joke, but it looked like Shradha had even sketched out a plan. “Let’s get married and then date,” she said with a sparkle in her eyes.

We both had nothing to return back home to and I knew my marriage would mean my parents disowning me. After eight long years of pining for her love, I couldn’t care less. So I said ‘yes’.

On the 15 of March 2014, Shradha Apte and Priyanka Gupta exchanged vows at the marriage registrar’s office in Canada, becoming wife and wife, finally proclaiming their love for each other before the world.

A Z Ranjit

image

image

A combination that’s rare – A standard that’s hard to match!

A painter and teacher who is also the Art Editor for our site –

Presenting this new painting exclusively done for us by our dearest Ranjit Sir …

We look forward to enquiries that can be mailed to Sujatha.thinkinghats@gmail.com

We also invite submissions to this site… Send in your work of art or your written word to the email mentioned above.